مائده های زمینی

او بي‌نهايت است

shohrehafagh — Sat, 16 Aug 2008 04:38:18 GMT

خداوند بی نهایت است؛

اما به قدر نیاز تو فرود می‌آید،

به قدر آرزوی تو گسترده می‌شود،

و به قدر ایمان تو کارگشاست.

حسرتی عاشقانه در دل

shohrehafagh — Sat, 22 Dec 2007 06:48:18 GMT

در محبس تنهایی،

یا خفته در سرور آسمانیِ؛

اسیر زنجیر رنج،

یا آسوده در آرامش بهشتی ...

خدایا کاش با من باشی!

نظری ندارید؟

shohrehafagh — Sat, 08 Sep 2007 12:08:18 GMT

اگرچه چشم تو هم آن چنان شرابی نیست
ببخش چشم خمار مرا که آبی نیست!

نفس کشیدم و گل های خانه پژمردند
هوای سینه ی دلمرده آفتابی نیست

نقاب کندم و در خویشتن نظر کردم
که هیچ آینه ای مثل بی نقابی نیست

همیشه عشق، شبیه حباب می ماند
اگر بجویی هست و اگر بیابی نیست

قبول کن که جهان خواب بوده است اما،
مجال آن که در این وهم خوش بخوابی نیست

دوست خوبم «حمید» کمی گرفتاره...

پیشنهادی برای بهتر کنار آمدن با مشکلش دارین؟

اصلاً فکر می کنید مشکلات و غمها باعث رشد انسان می شود یا انسان را ناتوان تر میکنند؟

من طی چند سال اخیر با مشکلاتی غیرمترقبه روبرو شدم که باعث تغییر اساسی در نگرشم نسبت به دین، جامعه، روابط عاطفی و جهان اطرافم شد. اصلاً انگیزه ی من در وبلاگ نویسی همین تغییرات دیدگاهی بود.

!همه ی آرزوهای من

shohrehafagh — Tue, 26 Jun 2007 04:22:18 GMT

اول از همه برايت آرزو ميكنم كه عاشق شوي،

و اگر هستي، كسي هم به تو عشق بورزد،

و اگر اينگونه نيست، تنهاييت كوتاه باشد، و پس از تنهاييت، نفرت از كسي نيابي.

آرزومندم كه اينگونه پيش نياید...

اما اگر پيش آمد، بداني چگونه به دور از نااميدي زندگي کنی.

برايت همچنان آرزو دارم دوستاني داشته باشي،

از جمله دوستان بد و ناپايدار... برخي نادوست و برخي دوستدار...

كه دست كم يكي در ميانشان بي ترديد مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگي بدين گونه است،

برايت آرزومندم كه دشمن نيز داشته باشي.نه كم و نه زياد... درست به اندازه،

تا گاهي باورهايت را مورد پرسش قراردهند،

كه دست كم يكي از آنها اعتراضش به حق باشد...

تا كه زياده به خود غره نشوی.

و نيز آرزومندم مفيد فايده باشي، نه خيلي غير ضروري...

تا در لحظات سخت، وقتي ديگر چيزي باقي نمانده است،

همين مفيد بودن كافي باشد تا تو را سرپا نگاه دارد.

همچنين برايت آرزومندم صبور باشي، نه با كساني كه اشتباهات كوچك ميكنند...

چون اين كار ساده اي است،

بلكه با كساني كه اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير ميكنند...

و با كاربرد درست صبوريت براي ديگران نمونه شوی.

و اميدوارم اگر جوان هستي،

خيلي به تعجيل، رسيده نشوي.

و اگر رسيده اي، به جوان نمائي اصرار نورزي، و اگر پيري، تسليم نااميدي نشوي...

چرا كه هر سني خوشي و ناخوشي خودش را دارد ،

و لازم است بگذاريم در ما جريان يابد.

اميدوارم سگي را نوازش كنی، به پرنده اي دانه بدهي

و به آواز يك سهره گوش كني، وقتي كه آواي سحرگاهيش را سر ميدهد...

چراكه به اين طريق، احساس زيبايي خواهي يافت، به رايگان...

اميدوارم كه دانه اي هم بر خاك بفشاني...

هر چند خرد بوده باشد...و با روييدنش همراه شوي،

تا دريابي چقدر زندگي در يك درخت وجود دارد.

به علاوه اميدوارم پول داشته باشی، زيرا در عمل به آن نيازمندي...

و سالي يكبار پولت را جلو رويت بگذاري و بگويي:

" اين مال من است" ،

فقط براي اينكه روشن كني كدامتان ارباب ديگري است !

و در پايان، اگر مرد باشي،آرزومندم زن خوبي داشته باشي...

و اگر زني، شوهر خوبي داشته باشي،

كه اگر فردا خسته باشيد، يا پس فردا شادمان،

باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو بيآغازید.

اگر همه اينها كه گفتم برايت فراهم شد،

ديگر چيزي ندارم برايت آرزو كنم....

- ويكتور هوگو -

!خوشبختی

shohrehafagh — Tue, 22 May 2007 10:25:18 GMT

همه ی ما خودمان را چنین متقاعد می کنیم که با ازدواج زندگی بهتری خواهیم داشت،

وقتی بچه دار شویم بهتر خواهد شد، و با به دنیا آمدن بچه های بعدی باز هم بهتر..

ولی وقتی می بینیم که فرزندانمان به توجه مداوم نیاز دارند خسته می شویم، بهتر است صبر کنیم تا کمی بزرگتر شوند.

فرزندانمان به سن نوجوانی می رسند؛ باز کلافه می شویم چون همیشه باید با آنها سرو کله بزنیم. مطمئناً وقتی بزرگتر شوند و به سنین بالاتر برسند خوشبخت خواهیم شد.

با خودمان می گوئیم زندگی وقتی بهتر خواهد شد:

که همسرمان رفتارش را عوض کند،

یک ماشین شیکتر داشته باشیم، بچه هایمان ازدواج کنند، به مرخصی برویم و درنهایت بازنشسته شویم.

حقیقت اینست که برای خوشبختی هیچ زمانی بهتر از همین حالا وجود ندارد.

اگر الآن نه پس کی؟ زندگی همواره پر از چالش است. بهتر است این واقعیت را بپذیریم و تصمیم بگیریم که با وجود همه این مسائل شاد و خوشبخت زندگی کنیم.

به خیالمان می رسد که زندگی، همان زندگی دلخواه، موقعی شروع می شود که موانعی که سر راهمان هستند کنار بروند ... مشکلی که هم اکنون با آن دست و پنجه نرم می کنیم، کارهایی که باید تمام کنیم، زمانی که باید برای کاری صرف کنیم، بدهی هایی که باید پرداخت کنیم .... بعد از آن زندگی ما زیبا و لذت بخش خواهد بود!

و وقتی که همه ی اینها را تجربه کردیم، تازه می فهمیم که زندگی همان چیزهایی است که ما آنها را موانع می شناسیم.

این بصیرت به ما یاری می دهد تا دریابیم که جاده ای بسوی خوشبختی وجود ندارد. خوشبختی همین جاده است. پس بیایید از هر لحظه لذت ببریم.

"خوشبختی یک سفر است نه یک مقصد"

"هیچ زمانی بهتر از همین لحظه برای شاد بودن وجود ندارد"

" زندگی کنید و از حال لذت ببرید"

ـ خلاصه ای از ترجمه ی آقای عبدالرضا زارعی ـ

... بهار

shohrehafagh — Mon, 19 Mar 2007 04:19:18 GMT

به شوق سبز زیستن، بهار را،

                به انتظار می توان نشست.

نوای دلنشین جویبار،

              جوانه های تلخ بیدبن،

سرود گرم دشت را،

              شقایق و بنفشه را،

                      سپیده و ستاره را،

به انتظار می توان نشست.

خزان تمام می شود.

به شوق سبز زیستن، بهار را،

به انتظار می توان نشست.

... بیاد او

shohrehafagh — Mon, 18 Dec 2006 09:56:18 GMT

تنها اوست که میماند اما یاد و خاطرات انسانهای خوب همواره در دلها جاریست

میخواستم برگردم، با مطالبی متفاوت و هدفی نو، از اینکه شما را ترک کردم اندوهگین بودم، دوست داشتم در جمع شما بمانم و تنها مجالی برای دوباره نگریستن به زندگی و راهی که در پیش دارم میخواستم، کم کم داشتم به بازگشت فکر میکردم اما حادثه ای ناگوار تمام روح و جانم را تسخیر کرد و مرا از پا انداخت، که دیگر نه یارای ایستادن دارم و نه میخواهم که بایستم ... کاش میشد هرموقع که دوست داشتیم این تن سنگین شده ی خاکی را رها میکردیم و بار "سبک" هستی را از دوشمان بدور میافکندیم. آری زندگی زیباست اما گاهی چنان تلخ و بیرحم میشود که از این همه تناقض در عجب میمانی.

اینبار بیاد او مینویسم، تا باز کجا فرصتی بیابم و بتوانم به خویشتن خویش بازگردم و شاید که زیستن را دوباره آغاز کنم. بیاد عزیزی مینویسم که دیگر در جمع خانواده نیست ... و چه بیراه میگویم که او هست، همیشه هست، تا هستیم ما، او هم هست و یاد و خاطراتش همواره و هرلحظه با ماست.

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

آنچنان مهر توام در دل و جان جای گرفت

که اگر جان برود، آن ز دل و جان نرود

از خیال من سرگشته صفای رخ تو

به جفای فلک و غصه ی دوران نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است

برود از دل من و از دل من آن نرود

در ازل بست دلم با سرزلفت پیوند

تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نرود

گر رود از پی خوبان دل من معذورست

درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان

دل به خوبان ندهد وز پی ایشان نرود

علیرضای عزیز،

روح بلندت قرین آرامش باد...

!...خداحافظ

shohrehafagh — Sun, 10 Sep 2006 04:57:18 GMT

سلام،

نميدانم تا بحال كداميك از شما اولين پست من (هوالمحبوب) را خوانده‌ايد؟

اگر مروري كوتاه به اين پست داشته باشيد از نيت اصلي من براي وبلاگ‌نويسي آگاه مي‌شويد.

مي‌خواستم از طريق وبلاگ براي كاربران كودك و نوجوان اطلاعات مفيد علمي فراهم كنم، اطلاعاتي منسجم و هدفمند (كه ضرورت وجود آن را غفلتاً احساس كرده بودم)؛ به همين منظور وارد دنياي بزرگ وبلاگ‌نويسي شدم و براي اينكه از راه و رسم اين دنياي مجازي ولي كاملاً محسوس سر دربياورم ابتدا از نوشتن مطالبي شروع كردم كه دوست داشتم ديگران هم آن را بدانند...

از آغاز همه چيز سراسر راز بود و تجربه، با ورود به دنياي شما دوستان هر لحظه دري را مي‌گشودم و هر لحظه با رازي نو روبرو مي‌شدم (درست مثل گفته‌هاي اشو: هر لحظه از زندگي با هيجان همراه است، هر لحظه دري را مي‌گشايي، هر لحظه با رازي نو روبرو مي شوي ...).

براستي وبلاگ‌ نويسي بسيار شيرين است، اين كه حرفهاي دلت را بزني و مخاطبي براي شنيدن داشته باشي، مخاطباني كه در دنياي واقعي نظيرشان را كمتر مي‌يابي (و شايد هيچگاه نيابي)... اين بود كه قريب هشت ماه نوشتم و نوشتم.

دوستاني به من پيشنهاد كردند كه از خودم بنويسم ولي اصولاً نويسنده‌ي خوبي نيستم، در روزهايي كه بسيار جوان بودم شعر مي‌گفتم ولی در پی یک اتفاق ساده ناگهان نطقم كور شد!

اگرچه اخيراً در اثر صحبت با دوستي، به اين نتيجه رسيدم كه اگر واقعاً شاعر بودم، زماني كه شعر را رها كردم او مرا وانمي‌نهاد، پس شاعر هم نبودم و اين بود كه ناچار شدم با شعرها و متنهاي انتخابي احساسات و انديشه‌هايم را بيان كنم، و ناگهان چشم باز كردم و ديدم كه از هدف اصلي چقدر دور مانده‌ام...

در هرحال وبلاگ نويسي تجربه‌ي بزرگي براي من بود و همه‌ي آن را مرهون لطف شما عزيزان هستم. از همه سپاسگزارم كه با نظرات زيبايشان مرا در ادامه‌ي راه تشويق كردند و براي من امكان جستجو و يافتن در اين درياي رازگونه‌ي وبلاگ‌نويسي را فراهم آوردند.

و حالا مي‌خواهم بروم.

روزي دوباره برمي‌گردم، ولي با هدفي ديگر، اما نمي‌دانم دقيقاً چه زماني، اين بستگي به حال و روز درونيم دارد و گرفتاري‌هاي زندگي كه هميشه با منند و لحظه‌اي رهايم نمي‌كنند.

تشكر ويژه دارم از:

فرزاد (آخرین چکاد): نظرات ارزنده‌ و پربار فرزاد همواره مرا به فكر فرو مي‌برد و گاهي هم اشك در چشمانم مي‌نشاند... از سر شوق، از سر اندوه... بعضي اوقات براي نظر دادن به پستهايش كم مي‌آورم.

فريد (گلهای کاغذی): دوست خوبي كه هميشه نظرش را با شعر بيان مي‌كرد- چقدر با احساس-

(تصميم دارم از شعرهايي كه فريد برايم نوشته آرشيو درست كنم...)

سندباد (کاغذ باد): اين دوست عزيزم كاغذ بادش را (بقول خودش) بخاطر من توي آسمان نگاه داشته، اميدوارم بعد از رفتنم آن را رها نكند... (البته اگه بعداً نگه: چرا حرف تو دهن من مي‌ذاري؟ من كي گفتم كاغذ باد بخاطر تو توي آسمونه...)، من و سندباد يك درد مشترك داريم كه نمي‌دانم چيست...

ساسان (رنگ شب): ساسان شاعري است كه شعرهاي تأمل برانگيزي مي‌نويسد، بسيار زيبا و پر از استعاره، نظرات ساسان هميشه برايم دلگرم كننده و آرامش بخش بود.

حميد (در کوچه باغهای بیابان): چقدر از اسم وبلاگش خوشم ميآيد، خيلي با معناست؛ هروقت از اين دنياي مادي خسته مي‌شوم با سر زدن به وبلاگش و حس نسيمي از معنويات خستگيم را در مي‌كنم.

رامين (آب تنی در حوضچه‌ی اکنون): دوست با احساسي كه خيلي زیبا، روان و صميمي مي‌نويسد.... با اميد زندگي مي‌كند و نوشته‌هايش انرژي مثبت مي‌دهد.

عادل (در انتظار یار): منتظر است و با نوشته‌هايش ما را به ياد آن كسي مياندازد كه بايد (كسي كه روزي خواهد آمد، ما منتظريم و او نمي‌آيد، راستي براي آمدنش چقدر آماده‌ايم؟...)

حديث (چشم غمگین): دوست خوبي كه اولش فكر مي‌كردم خيلي جوان است، بعد از مدتي دخترم مليكا (ملكه‌ي بهار منو كه مي‌شناسين!) گفت: مامان خانوم، حديث دو تا بچه داره.... من هم با تعجب از اشتباهم محتاطتر برایش نظر مي‌گذاشتم.... و بعد خودِ حديث توي وبش نوشت سال 66 متولد شده .... .(بعداْ فهمیدم واقعاْ دو تا بچه داره ولی توی نت...!)

سارا (خاطره): اولين لينكم... عاشق آندره ژید است و از اسم وبلاگم خیلی خوشش آمده بود، براي همين هم من را پيدا كرد.

كاوه (روزمره گی): هنوز هم نمي‌خواهم اسم واقعي وبلاگش را بنويسم... اميدوارم همه‌ي روزهاي زندگيش تولدي دوباره باشد.

مريم (باز باران): خواهرزاده خودم است و بعداً مفصل از او خداحافظي مي‌كنم.

و دخترم (ملکه‌ی بهار): وقتي به مليكا گفتم مي‌خواهم وبلاگم را ببندم، بغضش گرفت و از من خواهش كرد اين كار را نكنم... اما خودش بهتر از هر كسي من را مي‌شناسد و مي‌داند روزي نوشتن برايم يك ضرورت بود و حالا سكوت...

به همه‌ي شما سر مي زنم و هيچگاه فراموشتان نمي‌كنم و اگر فراموشم كرديد گله‌اي ندارم.

از دوستانی که مرا جزو پیوندهای خود قرار دادند با کمال فروتنی سپاسگزاری کرده و درخواست می کنم پیوند مرا بردارند، چون دیگر وب فعالی ندارم.

از همه‌ي شما خداحافظي مي‌كنم،

خدا نگهدار

و بقول ساسان عزيز:

موفق و در آرامش باشيد....

!تولد يا مرگ

shohrehafagh — Mon, 28 Aug 2006 04:19:18 GMT

( در سالروز تولدم، مي‌خواهم درباره‌ي مرگ بنويسم)

.... آنگاه كسي به او گفت:
اکنون مي‌خواهيم درباره‌ي مرگ با ما سخن بگويي!
گفت: مي‌خواهيد اسرار مرگ را بشناسيد.
اما چگونه به اين رازها پي خواهيد برد در حالي که آنها را در زندگي جستجو نکرده‌ايد؟

جغدي که چشمان خود را تنها در تاريکي مي‌گشايد، در روز نابينا است.
او نمي‌تواند به اسرار روشنايي پي ببرد.

اگر واقعا مي‌خواهيد روان مرگ را ببينيد،
بايد درهاي دلتان بر پيکرهاي خفته گشوده شوند،
زيرا مرگ و زندگي مانند رود و دريا، يکي است.

آگاهي خاموشتان نسبت به ماورا در درون آرزوها و خواسته‌هايتان خفته است و دل‌هايتان مانند دانه‌هاي زير برف، خواب بهار را مي‌بينند.
پس به خواب‌ها اعتماد کنيد زيرا دروازه‌ي ابديت است.

و شما از مرگ مي‌هراسيد،
و همچون چوپاني در برابر پادشاهان مي‌لرزيد.
اما آيا چوپان نبايد شادمان شود زيرا پادشاه مي‌خواهد نشان سرافرازي به او بدهد؟
مگر مرگ آدمي بيش از برهنه ايستاندن در برابر باد و آب شدن در گرماي سوزان خوشيد است؟

آيا دم نزدن جز رهايي يافتن نيست؟
و بيرون آمدن از زندان تن و پرواز کردن در فضاي بي کران و رفتن به سوي آفريدگار بي قيد و بند نيست؟

شما نمي‌توانيد آواز بخوانيد مگر آن که از رود سکوت بنوشيد؛
و نيز نمي‌توانيد به قله برسيد مگر آن که از کوه بالا رويد؛
و نمي‌توانيد به رقص درآييد مگر آن که زمين تمام اعضاي تنتان را از آن خود کند!

-جبران خلیل جبران-

... دلم گرفته

shohrehafagh — Mon, 07 Aug 2006 09:54:18 GMT

ای دوست

دلم گرفته ای دوست، هواي گريه با من

گر از قفس گريزم، كجا روم كجا من

كـجا روم كـه راهـي به گلشنـي نـدانم

چو ديده برگشودم به كنج تنگنا من

نه بسته‌ام به كس دل، نه بسته دل به من كس

چو تخته پاره بر موج، رها، رها، رها من

ز من هر آنكه او دور، چو دل به سينه نزديك

به من هر آنكه نزديك ازو جدا، جدا من!

نه چشم دل به سويى، نه باده در سبويى‏

كـه تـر كـنم گلـويى بـه يـاد آشـنا، مـن‏

ز بـودنم چـه افـزود؟ نبـودنم چـه كـاهد؟

كه گويدم به پاسخ كه زنده‌ام چرا من؟

سـتاره‌ها نـهفتـه در آسـمـان ابـري

دلم گرفته اي دوست، هواي گريه با من

"سيمين بهبهاني"