اگر واقعا مي‌خواهيد روان مرگ را ببينيد،
بايد درهاي دلتان بر پيکرهاي خفته گشوده شوند،
زيرا مرگ و زندگي مانند رود و دريا، يکي است.

آگاهي خاموشتان نسبت به ماورا در درون آرزوها و خواسته‌هايتان خفته است و دل‌هايتان مانند دانه‌هاي زير برف، خواب بهار را مي‌بينند.
پس به خواب‌ها اعتماد کنيد زيرا دروازه‌ي ابديت است.

و شما از مرگ مي‌هراسيد،
و همچون چوپاني در برابر پادشاهان مي‌لرزيد.
اما آيا چوپان نبايد شادمان شود زيرا پادشاه مي‌خواهد نشان سرافرازي به او بدهد؟
مگر مرگ آدمي بيش از برهنه ايستاندن در برابر باد و آب شدن در گرماي سوزان خوشيد است؟

آيا دم نزدن جز رهايي يافتن نيست؟
و بيرون آمدن از زندان تن و پرواز کردن در فضاي بي کران و رفتن به سوي آفريدگار بي قيد و بند نيست؟

شما نمي‌توانيد آواز بخوانيد مگر آن که از رود سکوت بنوشيد؛
و نيز نمي‌توانيد به قله برسيد مگر آن که از کوه بالا رويد؛
و نمي‌توانيد به رقص درآييد مگر آن که زمين تمام اعضاي تنتان را از آن خود کند!