ورنه هيچ از دل بي‌رحم تو تقصير نبود

مـن ديـوانه چـو زلف تـو رها مي‌كردم

                                                  هيـچ لايـقتـرم از حلـقه‌ي زنـجــير نبود

يـارب آيينه‌ي حسن تو چه جوهر دارد

                                                  كـه درو آه مــرا قــوت تــأثـيـر نــبـود

سـر ز حسرت بـه در مـيكده‌ها بركردم

                                                  چون شناساي تو در صومعه يك پير نبود

نـازنـين‌تـر ز قـدت در چـمن ناز نرست

                                                 خوشتر از نقش تو در عالم تصوير نبود

تا مگر همچو صبا باز به كوي تو رسم

                                                 حاصلم دوش به جز ناله‌ي شبگير نبود

آن كشيدم ز تو اي آتش هجران كه چو شمع

                                                  جـز فـناي خـودم از دست تو تدبير نبود

آيتـي بود عذاب‌انده‌ي حافظ بـي دوست

                                                   كـه بـر هيچـكسش حـاجت تفسير نبود

  RSS