مـهرورزي تـو بــا مـا شـهره‌ي آفــاق بـود

ياد باد آن صحبت شبها كه با نوشين لبان

بحث سر عشق و ذكر حلقه‌ي عشاق بود

پيش از اين كاين سقف سبز و طاق مينا بركشند

منظر چشم مرا ابروي جانان طاق بود

از دم صـبـح ازل تــا آخـر شـام ابـد

دوستي و مهر بر يك عهد و يك ميثاق بود

حسن مهرويان مجلس گر چه دل مي برد و دين

بحث ما در لطف طبع و خوبي اخلاق بود

سايه‌ي معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد

ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود

رشته‌ي تسبيح اگر بگسست معذورم بدار

دستم اندر ساعد ساقي سيمين ساق بود

بر در شاهم گدايي نكته‌اي در كار كرد

گفت بر هر خوان كه بنشستم خدا رزاق بود

در شب قدر ار صبوحي كرده‌ام عيبم مكن

سرخوش آمد يار و جامي بركنار طاق بود

شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد

دفتر نسرين و گلزار، نيت اوراق بود

  RSS