شري راجنيش ” اشو“ در سالهاي دهه ۶۰ ميلادي، كار خود را با برپايي اردوگاهي در ”مونت آبو“ در هندوستان آغاز كرد. همانند تمام كساني كه خلاف جهت آب شنا مي‌كنند،  نخست با بي‌مهري و گاه آزار مردمي روبرو شد كه دوست نداشتند از خواب ديرينه‌ي سال بيدار شوند. ولي همان مردم آرام آرام به ترانه‌هايي كه ريشه در فرهنگ و دروني ترين كانونهاي هستي داشت، خو گرفتند و ديدند او چيزي مي‌گويد كه آنان نيز مي‌خواهند بگويند ولي نمي توانند بر زبان بياورند. متن زير از كتاب اين برهمن به نام ”آفتاب در سايه“ انتخاب شده است.

زندگي راز است و پرسش نيست،

            زندگي معمايي نيست كه در پي حل آن باشيم.

                                پرسش نيست كه در پي پاسخ آن باشيم.

زندگي رازي است كه بايد آن را زندگي كرد،

            رازي است كه بايد به آن عشق ورزيد،

                              رازي كه بايد با او دست افشاند.

زندگي سفري زيبا خواهد بود اگر،

            همراه با آموختن مداوم و كشف باشد.

                             پس هر لحظه‌ي آن با هيجان همراه است،

                                             چون هر لحظه دري را مي‌گشايي،

                                                    هر لحظه با رازي نو روبرو مي شوي.

زندگي بايد جشني پايان ناپذير باشد.

               چراغاني در سرتاسر سال.

                         تنها در اين جشن است كه رشد مي‌يابي و شكوفا مي‌شوي،

                      آري، چيزهاي كوچك را به جشنهاي بزرگ تبديل كن.  

  RSS