عالـم پـير دگـر بـاره جـوان خـواهـد شد

ارغـوان جام عـقـيقي بـه سمن خـواهـد داد

                                  چشم نرگس به شقايق نگران خواهد شد

ايـن تـطاول كـه كـشيد از غـم هـجران بلبل

                                 تـا سـرا پـرده‌ي گـل نـعره ‌زنان خواهد شد

گـر زمـسجـد بـه خـرابـات شـدم خرده مگير

                                مـجلس وعـظ درازسـت و زمان خواهد شد

اي دل ار عـشـرت امـروز بـه فـردا فـكنـي

                                مـايه‌ي نـقد بـقـا را كـه ضمـان خواهد شد؟

گـل عـزيـزسـت غـنـيمت شـمريدش صـحبـت

                               كه به بـاغ آمـد ازيـن راه واز آن خواهد شد

مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود

                               چـند گويي كه چنين رفت و چنان خواهد شد

حـافـظ از بـهـر تـو آمـد ســوي اقـلـيم وجـود

                               قــدمي نـه بـه وداعـش كـه روان خواهد شد

ترانه‌اي اينجا، نقاشي ديگري آنجا،

او با وجود خود رقص جهان را موزون مي سازد.

لذ ت را افزون، عشق را ژرفتر و مكاشفه را نيكوتر پيش مي‌برد؛

و آنگاه كه اين جهان را ترك مي‌گويد جهاني زيباتر از خود به جاي نهاده است.

آفريننده باش،

اينكه اكنون چه مي‌كني مهم نيست،

از بسياري از كارها گريزي نيست.

اما هر كاري را با آفرينندگي، با دل و جان پيش ببر.

آن گاه كار تو خود نيايش خواهد بود.

                                                       ” اشو“

                        هر كسي نغمه‌ي خود خوانّد و از صحنه رود؛

صحنه پيوسته به جاست،

                        خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد.

شري راجنيش ” اشو“ در سالهاي دهه ۶۰ ميلادي، كار خود را با برپايي اردوگاهي در ”مونت آبو“ در هندوستان آغاز كرد. همانند تمام كساني كه خلاف جهت آب شنا مي‌كنند،  نخست با بي‌مهري و گاه آزار مردمي روبرو شد كه دوست نداشتند از خواب ديرينه‌ي سال بيدار شوند. ولي همان مردم آرام آرام به ترانه‌هايي كه ريشه در فرهنگ و دروني ترين كانونهاي هستي داشت، خو گرفتند و ديدند او چيزي مي‌گويد كه آنان نيز مي‌خواهند بگويند ولي نمي توانند بر زبان بياورند. متن زير از كتاب اين برهمن به نام ”آفتاب در سايه“ انتخاب شده است.

زندگي راز است و پرسش نيست،

            زندگي معمايي نيست كه در پي حل آن باشيم.

                                پرسش نيست كه در پي پاسخ آن باشيم.

زندگي رازي است كه بايد آن را زندگي كرد،

            رازي است كه بايد به آن عشق ورزيد،

                              رازي كه بايد با او دست افشاند.

زندگي سفري زيبا خواهد بود اگر،

            همراه با آموختن مداوم و كشف باشد.

                             پس هر لحظه‌ي آن با هيجان همراه است،

                                             چون هر لحظه دري را مي‌گشايي،

                                                    هر لحظه با رازي نو روبرو مي شوي.

زندگي بايد جشني پايان ناپذير باشد.

               چراغاني در سرتاسر سال.

                         تنها در اين جشن است كه رشد مي‌يابي و شكوفا مي‌شوي،

                      آري، چيزهاي كوچك را به جشنهاي بزرگ تبديل كن.  

  RSS